جنگ رمضان (اسفند ۱۴۰۴) شکافهای پنهان شورای همکاری خلیج فارس را آشکار ساخت. پاسخ کشورهای عربی در چهار دسته قابل تحلیل بود: امارات با اجازه استفاده از پایگاههایش به جنگندههای بینشان در جبهه تقابل مستقیم؛ عربستان، قطر و عمان با حفظ روابط دیپلماتیک و میانجیگری برای خاموش کردن آتش؛ کویت و بحرین با حمایت لجستیک از نیروهای خارجی؛ عراق و یمن به عنوان میدانهای نیابتی.
توضیح ویژه – خروج امارات از اوپک: ابوظبی در اقدامی بیسابقه از اوپک خارج شد تا بدون پایبندی به سقف تولید، نفت خود را آزادانه به بازار عرضه کند. هدف اصلی این اقدام، شکستن افزایش قیمت نفت ناشی از تحریم و کاهش صادرات ایران بود. امارات با افزایش تولید خود، تلاش کرد کمبود نفت در بازار جهانی را جبران کرده و از جهش نجومی قیمتها که به سود دشمنان ژئوپلیتیکش (ایران و روسیه) بود، جلوگیری نماید. این تصمیم هم یک ضربه اقتصادی به ایران بود و هم اقدامی سیاسی برای نشان دادن همسویی کامل با ائتلاف غربی-اسرائیلی.
با توجه به این الگو، در جنگ احتمالی آینده، امارات نقش فعالتری در همکاری نظامی با اسرائیل خواهد داشت. عربستان بیطرفی هوشمند با گرایش به میانجیگری را ادامه میدهد. قطر و عمان همچنان تلاش برای جلوگیری از گسترش درگیری را در اولویت قرار میدهند. کویت و بحرین همکاری لجستیکی خود را افزایش میدهند، و عراق و یمن به صحنه درگیری مستقیم نیابتی تبدیل میشوند.
نکته کلیدی: هیچ کشور عربی بجز امارات رسماً اعلام جنگ نمیکند، اما حمایت لجستیکی و اطلاعاتی از غرب در پشت پرده ادامه مییابد. الگوی «بیطرفی در ظاهر، همکاری در پشت پرده» محتملترین سناریو است.
