اینترنت را قطع کردیم. اصحاب قلم و رسانههای همپای جهان را زمینگیر کردیم. در آن سوی میدان کیست؟ ترامپ. با یک جاده آسفالت، یکطرفه و بیمانع. میتازد و فریاد میزند: «ما ایران را نابود کردیم چون داشت به سلاح هستهای نزدیک میشد.»
بایستید. این روایت در الگوریتمهای گوگل، در خروجی هوش مصنوعی، در حافظه تاریخی نسل بعد ضبط میشود. همین حالا.
اما حقیقت چیست؟ رهبر شهید انقلاب، با صراحت تمام، فرمودند: سلاح هستهای حرام است. فتوا. سند. ثبتشده نزد آژانس.
این سندی است که هیچکس در جهان نمیتواند آن را انکار کند.
اما بپرسید: اگر این سند در خروجی موتورهای جستجو و پاسخ هوش مصنوعی نباشد… گویا اصلاً وجود ندارد.
مهم نیست که فتوا داریم. مهم این است که سند در خلأ غرق شده است. مگر نه اینکه حجت، به ابلاغ است نه به وجود؟
شما این جاده یکطرفه را دیدهاید؟ ترامپ میتازد، و صدایی از سوی ما نیست. پنج سال بعد، یک جوان در تهران یا توکیو از هوش مصنوعی میپرسد: «چرا آمریکا با ایران جنگید؟» جواب میآید: «چون ایران میخواست بمب اتم بسازد و آمریکا جلویش را گرفت.»
تمام. مشروعیت یک حمله در تاریخ ثبت شد. بدون شلیک یک گلوله از سوی ما، ما خودمان روایت را باختیم.
حالا چاره چیست؟ اگر نمیتوانید اینترنت را برای همه باز کنید، دست کم برای تعداد محدود اصحاب قلم و تحلیلگران حرفهای باز کنید. همان گروهی که میتوانند با استناد به همین فتوا و سایر اسناد معتبر، به چند زبان، در همان بسترهای جهانی، روایت موازی تولید کنند.
این کار نه هزینهی کلان میخواهد، نه فیلترشکن دولتی. فقط یک «نت محدود اما هدفمند» برای جنگ روایتها.
وگرنه…
جنگ روایتها را به ترامپ خواهیم باخت.
نه به خاطر قدرت روایت او، بلکه به خاطر سکوت و انفعال ما.
حواستان هست؟
میلاد امام رئوف مبارکتان باد.
