ادعای ترامپ مبنی بر اینکه ایران «ظرف چند هفته» به بمب هستهای میرسد اگر ما به آنها حمله نمی کردیم، بر یک خطای اساسی بنا شده است:
خلط میان «اورانیوم غنیشده» و «سلاح هستهای آماده».
ایران اکنون حدود ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد در اختیار دارد، نه ارقام اغراقآمیزی که وزیر انرژی آمریکا مطرح میکند. اما حتی این میزان نیز به معنای داشتن بمب نیست؛ بلکه فقط بخشی از ماده اولیه محسوب میشود.
برای فهم این تفاوت، یک مثال ساده کافی است:
«داشتن نفت خام، به معنای داشتن خودروی آماده حرکت نیست.»
اورانیوم غنیشده همان نفت خام است. نفت باید پالایش شود، به سوخت تبدیل گردد و در موتور و شاسی یک خودرو قرار گیرد تا به وسیلهای قابل استفاده تبدیل شود. در فناوری هستهای نیز پس از غنیسازی، مراحل بسیار پیچیدهای مانند تبدیل اورانیوم به فلز، ساخت قطعات فوقدقیق، طراحی چاشنیهای انفجاری و آزمایشهای فنی لازم است.
بنابراین، تقلیل این مسیر پیچیده به «چند هفته تا بمب»، بیشتر یک عملیات روانی و سیاسی است تا یک ارزیابی فنی.
ترامپ با کاریکاتورسازی از مسئله هستهای ایران، تلاش میکند افکار عمومی را میان «اورانیوم غنیشده» و «بمب آماده انفجار» دچار خطای ادراکی کند؛ حال آنکه میان این دو، فاصلهای به وسعت سالها تحقیق، زیرساخت صنعتی، مهندسی پیچیده و آزمایشهای پرهزینه وجود دارد. همانگونه که از دل یک بشکه نفت خام، ناگهان یک خودروی آماده بیرون نمیآید، از دل چند صد کیلو اورانیوم غنیشده نیز یک زرادخانه هستهای متولد نمیشود.
