«ای سربازانِ خاک و حیا، دستان کوچکم را روی سینه میگذارم و همراه با رهبرم، از بلندای قلههای نور، برایتان سلام میفرستم؛ سلامی که بوی نخل میناب و اشک مادرم را همراه دارد.
شما مادر و خواهرهایم را از زیر چکمههای خونآلود آمریکاییها نجات دادید. نه یک وجب از این خاکِ عطرآگین را دادید، که دشمن را تا پسِ مرزهای این کشور عقب راندید و به آتشبسِ شرمبار واداشتید.
آری، شما سناریوی انشقاق و کودتا را که دشمن در دلِ تاریکی برایتان طراحی کرده بود، ناکام گذاشتید. دست در دستِ سپاهیان سلحشور، چون دو بالِ یک ققنوس، این ایرانِ سربلند را بر فراز جهان به پرواز درآوردید.
روز ارتش مبارک، ای قهرمانانی که نامتان بر روی لبِ کودکانِ شهید، زمزمه میشود!»
