سم آلتمن – مدیر عامل شرکت سازنده هوش مصنوعی کلود – شاید ماشه را نکشیده باشد.
و شاید دستش به خون مستقیم کسی آلوده نشده باشد.
اما او اسلحهای را ساخت است که
دیگران — از دور، به نام او و به واسطه اختراع او — ماشه را شکشیدند.
کوکتل مولوتوفی به خانهاش در سانفرانسیسکو پرتاب میشود و او در پاسخ، عکس همسر و فرزندش را برای جلب ترحم منتشر میکند؛
انگار قربانیِ بیگناهی است که از تیرگی روزگار به ستوه آمده است.
اما غافل از اینکه در آن سوی جهان، مادری در غزه، فرزندی در اوکراین، 168 دانش آموز بی گناه در میناب ، قربانیِ سلاحی شدند که ایشان فقط «نظریه»اش را نوشت.
نظریهای که تبدیل به حکم اعدام برای خیلیها شد.
او به مردم و رهبر ایران شلیک نکرد.
درست است.
اما او ماشین مرگ را طراحی کرد؛ ماشینی که دیگران با خیال راحت قبضهاش را فشردند.
نفرین مردم ایران نه از سرِ گلولههای شلیکشده، که از سرِ فتیلههایی است که روشن گذاشت تا دیگران باروت آن را بریزند.
آقای سم آلتمن،
اسلحه را تو ساختی.
و مردمِ جهان، هنوز دارند ترکشهایش را از پیکرِ فرداهایشان درمیآورند.
