🔹گروه سیاسی ، دکتر مجید سجادی پناه    در یاداشت پیش رو آورده است که :

🔸رواج فرهنگ سودجویی و بروز پدیده یقه سفیدها یا کارچاق کن ها در اقتصاد ، در سال های اخیر با یک ضریب فزاینده ای پا به عرصه سیاست هم گذاشته است. در واقع تمایل عجیب و گسترده برخی برای دستیابی به مدیریت های میانی و یا مناصب اجرایی ، *پدیده شوم آقازادگی یا تبارگرایی* را که به عنوان یکی از مظاهر تبعیض و از ثمرات *فساد اقتصادی* قلمداد می شود را مجددا در سر چنین بزنگاه هایی، یعنی زمان انتقال قدرت و جابجایی مدیران، بسیار بسیار پررونق کرده است.

🔸پدیده ای که در آن فرد بدون هیچگونه فضائل اکتسابی صرفاً به دلیل ارتباط نسبی یا سببی با یکی از کارگزاران ارشد یا نیمه ارشد می تواند بهره های مالی و یا مواهب اجتماعی و سپس اقتصادی خاصی را نصیب خود و خانواده خود نماید.

🔸اگر اسم این فساد نیست پس چیست؟ براستی *اختلاس سیاسی* چگونه متولد می شود؟ فساد اقتصادی که به تبع فساد سیاسی رخ می دهد می تواند در کنار هم سینرژی ایجاد نماید.

🔸به واقع آیا دستگاه های نظارتی کشور برای مبارزه با چنین پدیده ای ، نیروی انسانی تربیت کرده اند؟

🔸همه ما می دانیم که مبارزه با فساد دقیقا باید از جای شروع شود که فساد از آنجا آغاز شده است. نقطه آغاز فساد در کشورمان دقیقا همین جاست و مبارزه با آن هم باید درست از همین نقطه شروع گردد.

🔸طلسم فساد سیاسی با ایجاد *کانون های ارزیابی* شکسته خواهد شد. مهمترین ابزار مبارزه و بهترین مکانیزم برای انتخاب مدیران شایسته و مقابله با چنین پدیده نوظهوری همین *کانون ها ارزیابی* هستند . بنابراین باید بر حاکمیت و اجرای این قانون، یعنی تاسیس و استقرار کانون های در نظام اداری کشور پافشاری نمود.