در سال ۱۹۴۸ آقای بهیج تقی الدین به عنوان وزیر کشاورزی لبنان منصوب شد. وقتی برادرش سعید تقی الدین نویسنده و روزنامه نگاراز این انتصاب با خبر شد در نامه ای برایش این چنین نوشت:

برادرم بهیج درود بر تو

شنیده ام وزیر شده ای و این خبر برای  خانواده ما و منطقه ی ما خبر خوب و جای بسی افتخار است. به همین دلیل خواستم به یادت آورم وقتی بچه  بودیم، برای اینکه شبها درکنار بستر پدر، که رحمت خدا بر او باد بخوابیم، از همه پیشی می گرفتیم. و یادم می آید پدر دست های ما را بو می کرد، تا مطمئن شود  بعد از شام آن ها را شسته ایم و دست هایمان تمیز است تا اجازه بدهد در کنارش بخوابیم. الان پدر ما در زیر خاک آرمیده است و بدون شک ما هم بعد از مدتی همان جا در کنار او خواهیم خوابید. به تو توصیه می کنم برادر مواظب باشی، تا موقع خوابیدن در کنار او دست هایت تمیز باشد (آلوده به فساد نشوی)تا در کمال آسایش بخوابی.

ترجمه : عبدالنبی سواری