مجلس دهم ۱۶۲ قانون، ۱۶۵ سؤال، ۶ استیضاح، ۶ تحقیق و تفحص و یک سؤال از رئیس جمهور در کارنامه خود رقم زد.  نمایندگان مجلس دهم،  دو هزار و ۴۵۲ جلسه نظارتی با حضور مسوولان دستگاه‌های اجرایی برقرار کرده اند ولی حاصل آن بجای جهش در رشد اقتصادی، جهش در  قیمت خودرو ، نرخ ارز ، سکه و سایر مایحتاج  عمومی  را سبب شد. پول ملی سقوط آزاد  نموده و وضعیت معیشت مردم روز به روز خرابتر و شاخص های کلان اقتصادی نیز رو به روز تنزل کرده است.

 

براستی اگر مجلس تعطیل می شد نتیجه ای بدتر از این وضعیت قابل تصور بود؟ با توجه به آماری که در بالا به قسمتی از آن اشاره شد به نظر می رسد مشکل اساسی ما در تولید کشور که امروز مهمترین دغدغه مقام معظم رهبری است،  مشکل سخت افزاری نبوده  بلکه تماماً مشکل نرم افزاری می باشد . ایران ۷ درصد ذخایر معدنی جهان را در اختیار دارد، ایران به‌روی کمربند مس، طلا و سنگ‌آهن دنیا قرار گرفته و این آرزوی هر ملتی است که چنین ذخایری را در کشور خود داشته باشد تا بتواند از محل فعال کردن آن توسعه کشور خود را رقم بزند، ایران از نظر ظرفیت  ذخایر منابع طبیعی مانند نفت، گاز، زغال سنگ،  طلا، نقره، مس، اورانیوم، آهن خام و فسفات پنجمین کشور ثروتمند جهان است، ایران ۳ درصد از ذخایر  مس دنیا را در اختیار داشته که تا سه سال دیگر این ذخائر درچین و هند رو به  پایان می رود.

بطور کلی ما از نظر ذخائر معدنی بر قله  بیستمین کشور ثروتمند دنیا به تمکین نشسته ایم ولی  میزان تولید ناخالص ملی ما در هر سال  با توجه به داشتن این منابع عظیم به هیچ وجه زیبنده کشورمان نیست . پس کاملا واضح و مبرهن است که ما سخت افزار نظام تولید را در اختیار داشته  ولی از یک  سیستم عامل یعنی همان نرم افزار قوی برای راه اندازی این ماشین تولید محروم مانده ایم ! کسب رتبه ۱۲۷امین  در میان ۱۹۰ کشور دنیا از نظر فضای کسب و کار موید این واقعیت تلخ است.

تصور بفرمایید شما بهترین مانیتور ، بهترین پاور ، بهترین مادربورد ، بهترین رم ، بهترین هارد ، بهترین سی پی یو ، بهترین صفحه کلید و بهترین پرینت  را در اختیار داشته باشید اما اگر نرم افزار ویندوز یعنی سیستم عامل را  برروی این دستگاه نصب نکنید به هیچ وجه نمی توانید از این کامپیوتر مدرنتان استفاده کنید. دقیقا نظام تولید کشور نیز بر همین سیاق نیازمند یک نرم افزار قوی و کارامد است.  یعنی همان مجموعه قوانین و مقررات منسجم ، بروز و سیستمی.

سخت افزار نظام تولید یعنی همان منابع زیرزمینی و روی زمینی نظیر معادن و چاهای  نفت و گاز و …..  است که به وفور در کشورمان وجود دارد  ولی  نرم افزار و سیستم عامل آن یعنی مجموعه قوانین و مقررات مصوب مجلس از کارامدی لازم برخوردار نیست تا این چرخه عظیم تولید را به حرکت درآورد!

بعبارت دیگر این سوال منطقی قابل طرح است که چرا با وجود اینهمه قوانینی که در مجلس شورای اسلامی برای حمایت از تولید کشور مصوب گردیده است، این قوانین به اهداف خودشان که همان راه اندازی نظام تولید است اثابت نمی کند؟  شواهد بسیاری وجود دارد که  این حمایت ها که در قالب قوانین درآمده است در برخی مواقع در جهت معکوس عمل کرده و  رشد تولید را نیز کند کرده است .

 

بنابراین آیا قوانین ما ناکارآمد بوده و بالذات معلول متولد می شوند؟ یعنی  ما آمال و آرزوهایمان را بدون توجه به امکانات اجرایی کشور نظیر بودجه و …. به اسم قوانین در مجلس مصوب می نماییم ؟  و یا نه کاملا برعکس،  قوانین کارآمدند،  ولی مجریان ضعیف عمل می کنند ، یعنی مدیران دولتی قادر به اجرای این قوانین نیستند ؟

 

در هر دو صورت مجلس شورای اسلامی مقصر است زیرا این دستگاه عریض و طویل علاوه بر تقنیین وظیفه خطیر نظارت بر اجرای قوانین را نیز عهده دار است!

 

در هر دو بخش چه قوه مقننه و چه قوه مجریه، ضعف نیروی انسانی متخصص و نخبه کاملا مشهود به نظر می رسد  اگر محور اصلی توسعه اقتصادی را بجای “منابع طبیعی” ،  “انسان” بدانیم آنوقت متوجه می شویم که وضعیت نابسامان فعلی  اقتصاد کشور ما،  محصول کنار گذاشتن متخصصان و نخبگان از دایره تنگ نظام تصمیم سازی و تصمیم گیری است.

 

توضیح اینکه : بدلیل تعلل بسیار زیاد مجلس یازدهم و نداشتن خروجی ملموس در این ایام به آمار موجود در مجلس دهم استناد شد و از آنجایی که  در مجلس فعلی نیز تغییر محسوسی در ریل گذاری به چشم نمی خورد ، می توان پیش بینی نمود که خروجی هر دو مجلس در عمل  تفاوت چندانی با یکدیگر نداشته باشد!